به نام خدایی که من رو به وجود آورد.....بعد تو رو...بعد زندگی رو یادمون داد....رسم عاشقونه رو بهم چشوند و فرق وفا و بی وفا رو بهمون یاد داد.....توی این سالها غم ها رو بهمون فهمید،اونم چه فهموندنی....فهموند که احمق نباشم...بی شرف نباشیم.....بی وفا نباشیم....آدم باشیم و مثله انسان ها زندگی کنیم...یاد داد که خیلی بده که بد باشیم....یاد داد که به هرکی اعتماد نکنیم......دردسرا رو بیشتر کرد ولی لطفش رو از ما دریغ نکرد....در عین بدبختی ما رو به هم داد....کسایی که خودشون تو عشق خدایی هستن....من و تو و تموم حوادث دوستی....فهموند که دختر خوبم هست....پسر مهربونم پیدا میشه....اشکا رو واسه هرکی یاد داد نریزیم....غصه هامون رو به هم بدیم تا به جاشون شادی توی دلمون رشد کنه....دردا رو از دل ببریم و خاطرات بد گذشته رو فراموش کنیم و به آینده بچسبیم.....آینده ای که حتی اگه زودم نیاد، خیلی خیلی شیرینه.......شیرین مثله لبات و گرم مثله آغوش تو....نرم و لطیف و با احساس مثله دستت و خواستنی مثله خودت......پاک مثله عشقمون..........